“మహానటి”
**
ఆమె ఒక గొప్ప నటి…
ఎందుకంటే ఆమె నటన
ప్రాణాలతో రాసిన నాటకం
ఆస్కార్ అవార్డ్స్
ఎన్ని ఇచ్చినా సరే,
ఆమె నటన ముందు అవన్నీ దిగదుడుపే .
మనసులో అగ్నిపర్వతాలు బద్ధలవుతున్నా…
బయటకి మంచుకొండలా నిలబడుతుంది.
“నేను బానే ఉన్నా…” అనే మాట
ఆమె జీవితంలోనే
అత్యంత పెద్ద అబద్ధం.
కాగితపు నవ్వు పులుముకుని
సమాజపు వేదికనెక్కుతుంది.
సభల్లో ఆమె స్వరం గర్జిస్తుంది —
స్త్రీ సాధికారత,
ఆత్మగౌరవం,
ఆత్మవిశ్వాసం గురించి.
ఆమె చెరగని మందస్మితం వెనుక
అణచివేతకు గురైన ఆర్తనాదాల ప్రతిధ్వనులు,
ఆమె ఆత్మగౌరవ గాయాలపై
కప్పిన సిల్కు చీరల మెరుపులు.
ఇల్లు చేరి తలుపులు మూసుకున్న మరుక్షణం…
బాధ రెండు అర్ణవాలైన కళ్ళలోనుండి
జలపాతాలై జారిపడుతుంది…
ఆమె వేదనకు నాలుగు గోడలే సాక్షులు…
బాధను పంటిబిగువున దిగమింగిన నిశ్శబ్దమే ఆమె అనంత ఆత్మకథ.
బయట ప్రపంచానికి ఆమె ఒక సాధికార మహిళ—
సభల్లో మాటల స్పూర్తితో ఎందరో జీవితాల్లో వెలుగులు నింపే
మోటివేషనల్ స్పీకర్.
కానీ ఇంట్లో వారికి మాత్రం
తెలివి లేని తరుణి అనే ముద్ర.
ఆమె ఎన్ని పట్టాలు పుచ్చుకున్నా
అవి తలుపు దగ్గరే గోడలకో, షో కేసుల్లోనో వేలాడుతాయి;
కానీ ఆమెకు ఇంట్లో కాళ్ళు తుడుచుకునే పట్టా విలువ కూడా దక్కదు .
ఇంట్లో వాళ్ళ మాటలతో అను నిత్యం చస్తూ,…
సమాజం ఇచ్చే గౌరవంతో ప్రతిరోజూ ఊపిరి పోసుకుని బ్రతుకుతూ,
మేకపోతు గాంభీర్యం నటిస్తూ
సమాజం ఇచ్చే చప్పట్ల దుప్పట్లతో
గాయాల్ని కప్పేసుకుంటుంది..బతుకీడుస్తుంది …. మీరనుకునే
సగటు “ఎంపవర్డ్” స్త్రీ.
ఆమె మహానటి కాదు —
ఆమె ప్రతి రోజు
తన బాధను చంపి
తనను తాను బ్రతికించుకునే
అగ్నిపర్వతం ….!
“ఆమెకేమైంది?
రెండు చేతులా సంపాదిస్తోంది కదా!”
అని వెకిలిగా నవ్వే ముందు
ఆమె గుండె సడి వినండి…
ఆమె కూడా మీలాగే రక్తమాంసాల ఆడదే —మెషినరీ కాదు…
తను కూడా గౌరవం ,
గుర్తింపు కోసం కాదు,
ఒక చిన్న ఆదరణ కోసం
ఎదురుచూస్తున్న సాటి మనిషే.
ఇంత బాధను భరిస్తూ నవ్వును పెదాలకు కుట్టుకుని ఈ జీవిత నాటకరంగం పై
విభిన్న పాత్రలు సక్సెస్ఫుల్ గా పోషిస్తున్న ఆమె మహానటి కాదు…
ఆమె ఒక మౌన విప్లవం.
ఆమె జీవితం —
రక్తంతో రాసిన కవిత.
……
కళ్యాణి తురుమెళ్ళ
కవయిత్రి, రచయిత్రి, ప్రభుత్వఉపాధ్యాయిని
(ప్రపంచ మహిళా దినోత్సవ సందర్భంగా)
